آخر بازی

2011-11-09T14:48:00.001+03:30

م برگشت. من قبل از خودش رفتم خونه‌اش و منتظرش شدم تا برسه. درو که روش باز کردم یه راست اومد تو بغلم. سرتاپا سیاه پوشیده‌بود. بوی بارون با بوی تنش و بوی سیگار و عطر کارتیه قاطی شده‌بود. توی بغلش نفس عمیق کشیدم. وسایلو گذاشت تو اتاق و رفت تو حمام دوش گرفت. من چایی دم ‌کردم. رفتم تو اتاق دیدم افتاده رو تخت و سقفو نگاه می‌کنه. من که رفتم تو سرشو گردوند طرفم و دستشو دراز کرد. کنارش دراز کشیدم و محکم بغلش کردم. سرشو کرد تو گودی گردنم و شروع کرد به بو کشیدن. این کارو که می‌کنه می‌فهمم دلش خیلی تنگ شده. گفت «دیدی بابا بلاخره رفت؟» من تو سکوت فقط نوازشش می‌کردم. گفت: «بالا سر زنده‌اش نرسیدم. وقتی رسیدم تازه رفته‌بود ولی بدنش سرد سرد بود. آی‌سی‌یو خودش خیلی سرده. چه زود سرد می‌شن. وقتی مرد هیچ‌کس پیشش نبود. غریب رفت. نرسیدم باهاش خدافظی کنم. هیچ‌کدوم باهاش خدافظی نکردیم.» گفتم «اون که وصیت‌ها و خداحافظی‌هاشو تو این مدت کرده‌بود. مردم عزیزشون از خونه می‌ره بیرون، ۲ ساعت بعد زنگ ‌می‌زنن می‌گن بیاین جنازه‌شو از پزشکی قانونی تحویل بگیرین. پس اونا چی بگن؟» بلافاصله از حرفم پشیمون شدم. الان وقت تاف لاو نبود شاید. من دلداریم بیشتر این‌جوریه خب. منطقیه. اونم در این مورد. من با بابام رابطه احساسی ندارم. این پستایی که می‌نویسن در مرثیه‌ی اینکه باباشون پیر شده و موهاش سفید شده و انگار دیروز بود که جوون بود و باهاشون فوتبال بازی می‌کرد و فلان و هزار تا هم لایک می‌خوره (خدابیامرزه گودرو) و همه آه و اوه می‌کنن که وای آره باباها خیلی فلان، اصلا واسه من معنی نداره. هیچ حسی رو در من تحریک نمی‌کنه. صداش نه گریه‌آلوده، نه بغض‌آلود، نه لرزون، ولی غم داره. وقتی ناراحته صداش عوض می‌شه. عادت داره همه‌چیزو با جزئیات واسم تعریف کنه. می‌گه «ناراحت نیستم که رفته چون راحت شد از اون همه درد کشیدن. ولی دلم براش خیلی تنگ شده.» من دلم واسه بابام تنگ نمی‌شه خب. بعد در مورد غسال‌خونه می‌گه. من تو مرده‌شورخونه هم هیچ‌وقت نرفتم خوشبختانه. می‌گه امیدوارم هیچ‌وقتم نری. بعدش از قبرستون می‌گه: «وقتی خاک می‌ریختن روش احساس می‌کردم تنش درد می‌گیره.» اعصابم ریخت به هم از این سیستم تخمی-اص.لا.می که آدم بدبختو جلو چشم خونواده‌ش می‌چپونن لای سنگ و خاک. از بس دلم می‌خواست فحش بدم تیک عصبی گرفته‌بودم ولی چیزی نمی‌گفتم. من این‌جور وقتا ترجیح می‌دم تو سکوت مطلق فقط گوش بدم و بذارم طرف تا حرفای ته ته دلشو خالی کنه.

2011-10-24T01:27:00.001+03:30

امروز یکشنبه بود و یکشنبه روز بیکاری منه. مثلن قراره یکشنبه‌ها به کارای درسی و پروژه و فیلان و اینا برسم. ولی از خود صبح پای این لگن نشستم و واسه خودم وقت‌کشی کردم. سرماخوردگی رو هم بهانه کردم که هیچ کار مفیدی نکنم. اتاقم فوق‌العاده سرده چون آفتاب‌گیر نیست و زیرش زیرزمینه. زنگ زم به م بیاد برام لوله بخاری رو وصل کنه. البته کار آسونیه ولی من از اینکه اون تو سوسک باشه، عمیقن وحشت دارم. خیلی بی‌حوصله بودم و حتا حال نداشتم پاشم این ظرفای کوفتی رو بشورم یا یه چیزی درس کنم بخوریم. ساعت ۱۰ از سر کار اومد، یه راس رفت سر لوله‌بخاری. از صب تا شب سر کار بود و داشت می‌مرد از خستگی. بهش گفتم لوله رو وصل نکنه چون یادم رفته‌بود به صابخونه بگم سرپوش دودکشو از بالا برداره و نمی‌شد بخاری رو روشن کرد و می‌ترسیدم اگه بخاری رو بلافاصله روشن نکنم از تو دودکش سوسک بیاد تو. م غر زد که چرا گفتم بیاد من که بخاری نمی‌خوستم امشب. گفتم الان به ذهنم رسید که ممکنه سوسک بیاد. اخماش رفت تو هم. گفتم خب دلمم برات تنگ شده‌بود. زنگ زدیم برامون شام بیارن و نشستیم به فیلم نگاه کردن که وسطاش گفت خوشش نیومده از فیلمه. گفت پاشو بریم خونه‌ی من. گفتم نمی‌آم. گفت چرا؟ گفتم فردا از اونجا سختمه برم سر کار. مسیرش پرترافیکه دیر می‌رسم. رفتیم تو اتاقم و توی نور چراغ‌خواب کوچولوی من با هم خوابیدیم. باز گفت امشب بیا دیگه. هی گفت بیا و منم هی گفتم نه. گفت اگه دیگه دعوتت کردم! گفتم کی منتظر دعوت توئه؟ من هروقت بخوام میام. گفت بچه پررو. بوسم کرد و رفت. این ۱۰ روز اخیر هم‌خونه‌‌ی من مسافرت بود و م هر شب می‌اومد پیشم. حسابی به بودنش عادت کردم. امشب هم‌خونه‌ام برمی‌گرده. این اولین باره تو زندگیم که خودم و دوس‌پسرم توی یه شهر زندگی می‌کنیم و هردومون هم خونه داریم. شاید برای خیلیا این عادی و پیش‌پا‌افتاده باشه؛ ولی برای منی که یه عمر تو رابطه‌های لانگ دیستنس و بی‌خونگی و این‌جور معضلات به گا رفتم، این زندگی یه چیز دیگه‌ست. اینکه یهو ساعت ۱۱ زنگ بزنه بگه دلم برات تنگ شد،‌ پاشو بیا اینجا، اینکه صبح با خیال راحت کنار هم بیدار شیم و نگران چیزی نباشیم، واسه من خیلی حس تازه‌ایه.

2011-08-18T11:09:00.001+04:30

حالم خوب نیست این روزا. کارم خیلی زیاده و داره داغونم می‌کنه. ۱ ما ه تا آخر ترم مونده و من بریدم. ۹ تا کلاس دارم و هر روز تا ۸:۳۰ شب سر کارم. تنها روزی که می‌تونم واسه خودم وقت بذارم جمعه‌ست که نمی‌دونم بخوابم یا واسه دوستام یا دوست پسرم وقت بذارم یا خونه رو تمیز کنم یا برم خرید یا به خودم برسم یا کارای عقب‌افتاده رو انجام بدم یا برم یه فیلمی تئاتری چیزی ببینم یا چی. خیلی به کارمندای اداری حسودیم می‌شه که می‌رن سر کار، نیم ساعت کار می‌کنن، ۲ ساعت تو فیس‌بوک و گودر می‌چرخن، دوباره ۱۰ دقه کار می کنن، ۱ ساعت با همکارا می‌گن و می‌خندن. ساعت ۵،۴ برمی‌گردن خونه وشب‌شون مال خودشونه. هروقت بخوان می‌تونن مرخصی بگیرن. مث ما ۶ ساعت یه سره حرف نمی‌زنن. مجبور نیستن با مریض‌ترین حال هم برن سر کلاس چون مدیر به هیچ‌عنوان حاضر نیست معلم جایگزین پیدا کنه یا به ۶۰ تا شاگرد زنگ بزنه بگه کلاس نیاین، چون ممکنه والدین ناراحت بشن. شبم وقتی می‌ری می‌گی زنگ بزن یه آژانس بیاد من حالم بده، یه کلمه نمی‌گه مرسی که با این حالت اومدی، یا من خونه‌ام ۲ قدمی خونه‌ی توئه، با من بیا و ۷ تومن از ۰ تومنی که ما بهت حقوق می‌دیم رو نده به آژانس. واسه اینکه بتونن حقوقو کم کنن سیستم محاسبه رو تغییر دادن. مدیر اومده می‌گه که با این سیستم حقوقا بیشتر شده. می‌گم بابا من اون موقعی که ۸ تا کلاس داشتم، حقوقم از الان که ۹ تا دارم بیشتر بود. می‌گه امکان نداره، حتما اشتباه شده، من بررسی می‌کنم. باز فردا میاد جلو چشم من می‌گه با سیستم جدید حقوقا زیاد شده. حروم‌زاده‌ی آشغال. با همه‌ی اینا هنوز دلم نمی‌خواد این کارو ول کنم. کاریه که همیشه دلم می خواسته انجام بدم و خیلی تلاش کردم که توی این جای خاص بتونم درس بدم. برای ماهایی که خودمون همین‌جا انگلیسی یاد گرفتیم، این موسسه همیشه یه جای فوق‌العاده بود که هیچ‌جایی بهش نمی‌رسید. کاش هیچ‌وقت خودم اینجا معلم نمی شدم تا بفهمم توش چه خبره. رییسی که فعلا سر کاره، کاملا دنباله‌روی مکتب ا.ن‌ه و کاملا داره سیستم رو به گ.ا می‌ده و صدای همه رو در آورده. دلم می‌خواد یه کار دیگه پیدا کنم ولی اینو هم به عنوان شغل دوم نگه دارم. ولی اصلن حوصله‌ی دنبال کار گشتن رو ندارم. فک کنم آخرش باید مث ریچل این کارو ول کنم تا مجبور بشم برم دنبال یه کار جدید. فقط خیلی خیلی خیلی خسته‌ام.

TODAY is the first day of the rest of my life.

2011-07-18T23:42:00.001+04:30

من هر سال موقع تولدم دچار بحران "یه سال دیگه هم گذشت و من هنوز اون‌جوری که می‌خوام زندگی نکردم" می‌شم. همین‌جوری که من دارم دور خودم می‌چرخم و وقت تلف می‌کنم، زندگی داره می‌گذره. مثل یه آب‌باریکه، از بین صندلی‌های کلاس‌هایی که من معلم‌شونم، از بین دفتر استادها وقتی دارن بهم نمره‌های بی‌حساب‌و‌کتاب می‌دن، از کنار آشپزخونه وقتی دارم آشپزی می‌کنم، از کنار تختم، از زیر این میزی که پاهامو می‌ذارم روش و لپ‌تاپو می‌ذارم رو پام، از بین رابطه‌هایی که خودمم آخرش نمی‌فهمم چی شد. دیروز ۲۶ ساله ‌شدم و هنوز احساس می‌کنم تین‌ایجرم. اصلا احساس آدم بزرگ بودن نمی‌کنم؛ در حالی‌که از دهه‌ی سوم زندگیم چیز زیادی نمونده. کن یو فاکینگ بیلیو دت؟ از ۲ سال اخیر زندگی‌ام که رسمن هیچی نفهمیدم. یه سالش توی کتاب‌خونه و مطب روانپزشک به درس‌خوندن و درمان افسردگی گذشت، ۱ سالشو هم درگیر تغییرات بنیادین در وضعیت زندگی بودم. گه تو این زندگی که هرچی تغییرش می‌دی بازم همون گهیه که بود. به‌هرحال از همه‌ی اینا که بگذریم سال بدی نبود. خیلی پرتلاش بود ولی ارزشش رو داشت. نتیجه‌ی جون کندنمو گرفتم و ارشد لعنتی رو بهترین شکلی که ممکن بود قبول شدم. وضعیت کاریم یه کم باثبات‌تر شد. ۱ ساله هرگونه داروی آرام بخشو گذاشتم کنار دیگه. رابطه‌ی نسبتا آروم‌تری پیدا کردم. رزولوشنم واسه ۲۶ سالگی اینه که برای خودم کوالیتی تایم بیشتری داشته باشم، به خودم بیشتر برسم، کمتر وقت تلف کنم و چیزایی که مدت‌هاست می‌خوام یاد بگیرم ولی تنبلی می‌کنم رو جدی شروع کنم. اینا رو هم دارم اینجا می‌نویسم که تو رودرواسی گیر کنم و انجام‌شون بدم و سال دیگه که اومدم این پستو دیدم از خودم خجالت نکشم :D

2011-06-10T23:23:00.003+04:30

غر زدن توی فیس‌بوک ارضام نکرد و گفتم بیام اینجا هم یه کم غر بزنم. آقا درس چیز مزخرفیه. چرا من باید درس بخونم؟ به خاطر اینکه کار دیگه‌ای از دستم برنمیاد. یعنی با اون لیسانس کوفتی مزخرفی که گرفتم رفتم معلم شدم که کار پول‌درآری نیست. بعد همه‌ی بچه‌های نسل ما کرم ارشد افتاد به جون‌شون. چون لیسانس دیگه شده مث دیپلم و هر دانشگاه آزاد و پیام گ.و.ز و نیمه‌حضوری و تمام‌حضوری و کوفت و زهرماری داره به همه‌ی ملت مدرک دانشگاهیِ لیسانس و فوق لیسانس می‌ده و آخرشم مملکت دست یه کساییه که مدرک‌شونو از تو جوب پیدا کردن ظاهرن. خلاصه هرچی من زور زدم برم یه قبرستونی که ایران نباشه نشد. چون پول نداشتم. در نتیجه گفتیم خب سگ تو ضرر. ما هم ارشد می‌خونیم. ولی رشته‌مونو عوض می‌کنیم. آخه تو اون رشته‌هه دیگه نمی‌شه گه خاصی شد. رفتیم مشاوره‌ی تحصیلی و اینا. یه سری رشته بهم معرفی کرد و من این رشته‌ای که الان می‌خونم‌و انتخاب کردم چون مثلن یه چیزیه که آپ‌تودیته و اینا. منتها یادم نبود که مملکت ما که آپ‌تودیت نیست. بعد اومدیم دانشگاه و دکتر ق هر جلسه که با ۴۰ دقه تاخیر اومد سر کلاس، ۲۰ دقه هم رید به شخصیت ما که: شما چرا اومدید این رشته؟ چه فکری کردید با خودتون؟ این رشته تو این مملکت اصلن وجود نداره. اصلن معنی نداره. اصلن محلی از اعراب نداره. بعله. الان روحیه داریم در حد بوندس‌لیگا. حالا اینا بماند. استادای این دانشگاه ما خیلی توهم مهم و اینا بودن بهشون دست داده و هی ما رو با هاروارد مقایسه می‌کنن. فک کن! هیچ‌جا نه و هاروارد. بکشم خودمو؟ تا دیروز فرق کلیک راست و چپ و نمی‌فهمیدنا. حالا روزی ۳ تا پرزنتیشن می‌خوان ازت. یه جلسه کلاس با چراغ روشن نداشتیم تا حالا بس که همه‌اش یه نفر داره ارائه می‌ده.

بعد یه استادی ما داریم به نام دکتر پ. دکتر پ ۲ سال رفته کانادا و چند تا مقاله‌ی آی‌اس‌آی داده و حالا دیگه خدا رو هم بنده نیست. دکتر پ عقده‌ای‌ترین آدم روی زمینه. جلسه‌ی اول عین ۱.۵ ساعتو از خودش تعریف کرد و کری خوند و تهدید کرد. کارش فقط اینه که بیاد بشینه سر کلاس چایی بخوره و بچه‌ها که ارائه دادن الکی بهشون کم نمره بده که بگه من خیلی آدم خاصی هستم و سخت‌گیرم و معیارام بالا هستن. هر جلسه هم می‌گه امتحان‌تون خیلی سخته. حداقل ۳ دور کتابو بخونید. فک کرده ما بیکاریم که کتاب تخ.می اونو ۳ بار بخونیم. کتابم نوشته‌ی خود پفیوزشه. هر جلسه هم از کتابش تعریف می‌کنه و می‌گه روزی ۲۰۰ نفر براش ایمیل می‌زنن که اون همه‌شونو پاک می‌کنه و همه‌شون می‌گن که آرزو دارن با نویسنده‌ی این کتاب کلاس داشته‌باشن و ما باید خیلی خوشحال باشیم که با آدم خفنی مث اون کلاس داریم چون تنها آدم مطرح تو این رشته تو ایرانه. حالا یکی نیست بگه مرتیکه‌ی پفیوز تو اگه همه‌ی اون ایمیلا رو پاک می‌کنی از کجا می‌دونی توشون چیه؟ می‌تونم ساعت‌ها در مورد مصادیق عوضی بودن این آدم بنویسم ولی حال خودم داره به هم می‌خوره الان. نمی‌دونم چه حسی داره که همه از آدم متنفر باشن. همه ازش متنفرن. همه‌ی دانشجوهاش. آها راستی علاوه بر این گه‌بازی‌هاش، ژست مذهبی‌بازی هم می‌گیره گاهی. راه رفتن و نشستن و حرف‌زدن و همه‌چیش هم مث زنای حامله‌ی ۹‌ماهه‌ست. عوووووق.

خب فک کنم الان یه کم ارضا شدم. بعدن میام بازم غر می‌زنم.

2011-06-10T23:17:00.002+04:30

ما که خریم!

2011-05-11T12:29:00.001+04:30

تو تاکسی نشسته‌بودم، داشتم می‌رفتم خونه. رادیوی ماشین روشن بود و داشت اخبار پخش می‌کرد. یه نفر که قبلش گفت چی‌کاره‌ی کجاست، ولی من حواسم نبود، دقیقا با لحن آخوندهای برنامه‌ی خانواده شروع کرد به حرف زدن:

«ویندوز برنامه‌ایه که مستقیما به دستور دولت امریکا ساخته‌شده. شیفت شدن ویندوز از ۲۰۰۰ به اکس‌پی، ویستا و 7 هم به دستور دولت امریکا انجام می‌شه. سازمانی هست به نام ام‌آی‌اس (یا یه همچین چیزی. دقیق یادم نیست) که مسئول این کارهاست. وقتی شما لپ‌تاپ می خرید، به محض اینکه روشنش می کنید، اثر انگشت شما اسکن می‌شه و به این سازمان فرستاده‌می‌شه (چشمای من اینجا گرررد شد). اولین باری که شما به وب‌کم‌ لپ‌تاپ‌تون خیره می‌شید، اسکن چشم شما برای اون سازمان فرستاده‌می‌شه (ابروهای من چسبید به موهام). و اولین باری که نزدیک لپ‌تاپ‌تون حرف می‌زنید، صدای شما برای سازمان ضبط می‌شه (فک من آویزون شد). شما با لپ‌تاپ‌تون می‌رید توی سایت دانشگاه‌تون. در سازمان باخبر می‌شن که شما در چه رشته‌ای، چه دانشگاهی درس خوندید و چند واحد پاس کردید (هااااااااااااااااااااااااااا؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!!!!!!!!!!!!!!!!!) »

بعدش هم گزارشگر رادیو با صدایی تو مایه‌های کام.ران.نج.ف.زاده گفت: «فکر می‌کنید چرا مایکروسافت تا حالا به تکثیر غیرقانونی ویندوز در ایران عکس‌العملی نشون نداده؟ وچرا نسخه‌های جدید ویندوز بلافاصله وارد ایران می‌شن؟»

قیافه‌ام شده بود مث شلدن تو بیگ‌بنگ، وقتی جواب چیزی رو نمی‌دونه. یه نگاهی تو آینه به ۲ تا پسر بغل دستیم و راننده انداختم. تغییری تو صورت‌شون ندیدم. خانومه که جلو نشسته‌بود هم حالتش معمولی بود. فک‌مو تا خونه دنبال خودم روی زمین می‌کشیدم.

2011-01-31T17:45:00.001+03:30

میل شنبه رفت. جمعه با هم رفتیم کافه، بعد رفتیم تئاتر، بعد رفتیم شام خوردیم. با من تا دم خونه اومد. ساعت 12 شب بود. اومد تو حیاط و همدیگه رو بغلم کردیم و بوس و خداحافظی. من اومدم خونه نشستم رو تختم و گریه کردم مث بدبختا. لباسامو درآوردم و رفتم تو حمام و زیر آب داغ زار زدم. برای میل، برای خواهرم،‌ برای دوستام، برای همه‌ی کسایی که دوست‌شون دارم و ازشون دورم. به خاطر بزرگ‌شدن و مصلحت زندگی کوفت و زهرمار. به خاطر سیستم گه زندگی ما. به خاطر دوستایی که تبدیل شدن به یه صفحه‌ی فیس‌بوک. به خاطر خانواده‌‌هایی که تبدیل شدن به یه صدا پشت تلفن. به خاطر عشق‌هایی که به ف×ک رفت تو این دوری‌ها.

دلم خیلی تنگه.

2011-01-19T23:55:00.001+03:30

امروز امتحان آخرو دادم. امتحانه فقط 2 تا سوال بود که منظورش کلی‌اش این بود که هرچی از درس فهمیدین بنویسین. منم 5 صفحه واسش آسمون و ریسمون بافتم. اومدم بیرون و با بچه‌ها وایسادیم به مسخره‌بازی. بعدش رفتم به جوجه‌های پدر‌سوخته‌ام زبان یاد دادم. سر راه خونه، واسه خودم خرید کردم. اومدم آشغالا رو گذاشتم دم در. خریدا رو گذاشتم تو یخچال. خیار و گوجه و پرتقال هنوز رو کابینت منتظر شسته‌شدن هستن. لپ‌تاپو روشن کردم و صفحه‌های همیشگی رو باز کردم: ‌2 تا ایمیلم، گودر و فیس‌بوک؛ به اضافه اون سایته که دارم ازش سریال دانلود می‌کنم. یه قسمتو گذاشتم دانلود بشه و رفتم چند تا برگ کالباس و پنیر و نون تستو چپوندم تو ساندویچ‌میکر و به خودم قول دادم فردا یه چیز درست و حسابی بخورم. یا زرشک‌پلو با مرغ، یا قیمه با آلوبخارا. همین الان دهنم آب افتاد از نوشتن اسم اینا. از بس این 2،3 هفته همش آت و آشغالِ آماده خوردم، موهام داره می‌ریزه و ناخنام می‌شکنه، دیروز رفتم به مشت قرص تقویتی خریدم. پُسته شد مث دفتر خاطرات. بعد الان دقت کردم چقدر من تو این وبلاگ در مورد غذا می‌نویسم. یعنی تابلوئه که من یه آدم بسیار شکمو هستم. فردا تولد میله. صبح اگه ک×نم بشه از تو رختخواب بیام بیرون، می‌رم براش کادو می‌خرم. خودمم شلوار جین می‌خوام. الان هی دلم می‌خواد برم واسه خودم آلبالوخشکه بیارم بخورم، ولی حال ندارم پاشم. چشام از خستگی باز نمی‌شه. کی‌می‌تونه لنز دربیاره و مسواک بزنه و صورت بشوره و ... اوووووه 1000 تا کار باید بکنم قبل از خواب. اوه اوه حالا که این‌همه از خوراکی گفتم، اینم بگم که یه قنادی نزدیک خونه‌مونه که خود بهشته. همین الان یه جعبه چیزکیکش از تو یخچال داره منو صدا می‌کنه، اونم به اسم کوچیک، ولی من تحویلش نمی‌گیرم. عجیب تو امتحانا من پرخور می‌شم. وقتی خسته و عصبی و فراستِریتِد هستم هم همین‌طور. به هر حال روزا می‌گذرن. فقط از همین می‌شه مطمئن بود.

2011-01-13T01:01:00.001+03:30

عرض کنم که بنده امروز یه امتحانی دادم که مطمئنم با کله می‌افتم. اینم بگم که من تا حالا تو زندگیم هیچ درسی‌ رو نیافتاده‌بودم و این اولین بارمه و یو کن ایمجین هاو اکسایتد آی ام اباوت ایت. حالا مهم نیست چون که این درس پیش‌نیازه و نمره‌اش تو معدل تاثیر نداره و اصلن این ترم فقط یکی از درسای من پیش نیست و تو معدل تاثیر داره که اونم مث سگ براش خوندم و خوب دادم‌ش. از اصل مطلب دور نشیم. بلاخره آدم نمی‌تونه که اولین بار افتادن‌شو نادیده بگیره. بنده هم امشب اومدم خونه و دیدم که به‌به! تنهام! شام چاق‌کننده‌ی مفصلی شامل کوردون‌بلو و پیازحلقه و کالباس بوقلمون و گوجه و کلم‌بروکلی و دووووغ گازدار (فک کن!) درست کردم و نشستم پای گودر + فیس‌بوک + فرندز و شامو ریختم تو خندق بلا و پشت بندش هم میلک‌شیک و سیگار زدم به عنوان دسر. بعدشم لنگامو انداختم رو میز و وقت گران‌مایه‌ی حمام کردن‌مو صرف گودر بی‌شرف کردم تا الان که ساعت 1 نصفه‌شبه و تازه به ذهنم رسیده یه پست هوا کنم و خبر مسرت‌بخش افتادن‌مو منتشر کنم. بعله آقا ما افتادیم دیگه. قربون شما. شب‌تون بخیر.

2011-01-05T12:36:00.001+03:30

این‌جوری شد که آدم قبلی زندگی طرف، بد بلایی به سرش آورده‌بود؛ بعد اون چشمش ترسیده‌بود و از ترس اینکه منم همون بلا رو سرش بیارم، ‌خودش زودتر اون بلا رو سر من آورد. بعد منم از ترس اینکه اون اتفاق دوباره برام تکرار بشه، با آدم بعدی زندگیم همون کارو کردم. و این زنجیره ادامه پیدا کرد، تا دیگه هیچ‌کس تو نسل ما نموند که هنوز قدرت اعتماد کردن به یه نفر دیگه رو داشته باشه. ما دور خودمون سیم‌خاردار کشیدیم و نشستیم اون وسط و گاهی از بالای سیم‌خاردارمون با ترس و لرز دستمونو دراز می کنیم طرف یه نفر، یه رهگذری چیزی، و دست‌شو چند لحظه می‌گیریم. ولی همین‌که طرف کوچک‌ترین تکونی بخوره فک می‌کنیم الانه که خنجرشو در بیاره و بکنه تو پشت ما، واسه همین پس می‌کشیم و می‌ریم تو حریم سیم خاردار خودمون قایم می شیم، یا اینکه ما زودتر خنجرمونو تو پشت اون فرو می‌کنیم و بهانه می‌آریم که «داشتم از خودم دفاع می کردم». ما چی‌کار کردیم با همدیگه و با خودمون؟ جوری از رابطه‌های قبلی‌مون ضربه خوردیم، که دیگه جرات اعتماد کردن به آدما، جرات رها شدن توی یه رابطه رو نداریم.

2011-01-01T01:11:00.001+03:30

صبح با یه حال خوبی از خواب بیدار شدم. لپ‌تاپم از دیشب کنارم مونده بود و طفلک همین‌طور روشن بود. خاموشش کردم و واسه خودم کش و قوس اومدم و بدون اینکه به چیزی فک کنم همون‌جا دراز کشیدم. دلم می‌خواست فقط به مغزم فرصت بدم که یه نفسی بکشه. هفته‌ی فوق‌العاده فشرده‌ای بود. جوری که وقتی به فلان اتفاقی که شنبه افتاد یا فلان حرفی که یکشنبه شنیدم فک می‌کنم، احساس می‌کنم 3 هفته پیش بوده. وقتی کاری که ملت تو 2 ماه انجام می‌دن، تو بخوای تو یه هفته انجام بدی همین می‌شه دیگه. منتها از اونجا که من همه‌ی زندگی‌ام دقیقه‌ی نودی بودم، دیگه عادت کردم و معمولن خوب از پسش برمیام. خلاصه که بلند شدم و یه ژاکت انداختم روی لباس خواب نازکم و با دمپایی حوله‌ای گرمم لخ‌لخ‌کنان رفتم تو آشپزخونه و با پس‌زمینه‌ی رزیستنس میوز واسه خودم چایی و فرنچ تست درست کردم. حالا یکی ممکنه بگه کی از خواب که پا می‌شه رزیستنس گوش می‌کنه؟ جواب یک کلمه‌ست: من. نشستم فرنچ تست‌مو سر حوصله خوردم و یه ماگ گنده چایی سر کشیدم. سیگارمو برداشتم و رفتم پای پنجره. همین‌جوری که آروم و بی‌خیالانه سیگار می‌کشیدم و برنامه می‌ریختم که الان برم حمام، بعدش بیام دستامو اپیلیدی کنم،‌ بعدش اتاقمو جمع و جور کنم، بعدش ناهار بخورم، بعد آماده‌شم برم بیرون، یهو دیدم با وجود این‌همه فکر و بدبختی و فشار و دغدغه و کوفت و زهرمار، من چقدر حالم خوبه. چقدر آرومم. بعد فک کردم اَاَاَاَاَاَچقدر وقته من به مردن فک نکردم. یادم افتاد یه زمانی یه آدمی که خیلی عزیز بود برام، بهم گفته‌بود: تو چرا همیشه غمگینی؟ چی خوشحالت می‌کنه؟ دلم می‌خواست الان به اون آدم بگم این چیزایی که الان دارم خوشحالم می‌کنه. من هیچ‌وقت چیزای بزرگی از زندگی نخواستم. فقط آرامش و آزادی و تنهایی و استقلال می‌خواستم و حالا که اینا رو دارم خوشحالم. تنها چیزی که منو آروم می کنه اینه که یه گوشه خلوتی واسه خودم داشته‌باشم. همین.

2010-12-29T23:25:00.001+03:30

بابا چرا همه‌ی عالم و آدم از من طلب‌کارن؟ انگار هر بنی‌بشری که تو خیابون از کنار من رد می‌شه هم یه ایرادی پیدا می‌کنه از هیکل من بگیره. از اون ستون سیاه دم در دانشگاه که از آزار روحی و روانی ما نون می‌خوره بگیر‌ تا آبدارچی موسسه. از منشی ح.زب.ال.هی آموزشگاه بگیر تا راننده تاکسی. استاد می‌گه کار نکن، فقط درس بخون. ریس می‌گه چرا می‌ری دانشگاه، بیا کلاس بیشتر بردار. استاده اون هفته از فلان کاری که یکی از بچه‌ها تو ارائه‌ش انجام داده کلی تعریف کرده؛ این هفته که من تو ارائه‌م همون کارو کردم، تو چشم من نگاه می‌کنه و می‌زنه زیر حرفای یه هفته پیشش. مادر یکی از توله‌ها می‌گه چرا همه‌ش انگلیسی حرف می‌زنید، بچه‌م نمی‌فهمه. پدر اون یکی می‌گه چرا درسا این‌قدر آسونه، بچه من اینا رو بلده. یکی‌شون می‌گه بچه‌مو خیلی تشویق کن تا علاقه‌مند بشه، اون‌یکی می‌گه به بچه‌م خیلی سخت بگیر تا درس بخونه. یکی رفته گفته معلم بچه‌م جذبه نداره، کلاسش رو آبه؛ اون یکی رفته گفته این معلمه خیلی بداخلاقه، بچه‌م ازش می‌ترسه. ای مرده‌شور همه‌تونو ببرن خب.

2010-11-04T13:11:00.001+03:30

عرض کنم خدمتتون که مشاهدات اخیر بنده از زندگی خودم به وضوح نشون می‌ده که آدم اگه بخواد هم ارشد بخونه - اونم توی رشته‌ای که با رشته‌ی لیسانسش زمین تا آسمون فرق داره – و هم کار بکنه، کلن دهنش گ.ا.ییده‌ست.

2010-10-09T02:18:00.001+03:30

درد می‌کند بدجور...

2010-09-17T22:16:00.001+04:30

چرا عصرهای جمعه هیچ‌کس پست جدید نمی‌ذاره؟ چرا هیچ‌کس آنلاین نیست که چت کنیم؟ چرا گودر این‌قدر سوت و کوره؟ آدم دلش می‌گیره خب. بیاین یه چیزی بنویسین تو وبلاگای لعنتی‌تون.

2010-09-17T02:40:00.000+04:30

امشب دلم گرفته. دوست ندارم بخوابم. پنج‌شنبه‌شب غم‌انگیزی بود که به دیدن قسمت‌های آخر لاست و گودربازی گذشت. الان ساعت از نزدیک 3 صبحه و من روی تختم، توی تاریکی دراز کشیدم و می‌نویسم. دلم تنگ شده. پاشدم تو تاریکی کورمال کورمال تی‌شرت راه‌راهیه رو پیدا کردم، با دست‌بند چوبیا. چهارشنبه‌ی اون هفته که پیشش بودم، این تی‌شرته تنم بود. دلم نیومد بشورمش. دست‌بندا رو دستم کردم و صورتمو فرو کردم توی تی‌شرته و عمیق نفس‌کشیدم. بوی عطرش و پوست تنش دوید توی سرم. تنم مورمور شد. مزه‌ی لباش و لمس دستاش و گرمای تن‌شو حس کردم. الانم تی‌شرته کنارمه و هی بوش می‌کنم. بعد هر دفعه احساس کنم بوش داره کم‌تر می‌شه.

چقدر این چند وقته حرف داشتم برای نوشتن و ننوشتم. گرفتار جمع کردن و تهران اومدن و ثبت‌نام دانشگاه و انتقال کارم و این‌جور چیزا بودم. یه دوره‌ی جدید تو زندگی‌م شروع شده. پر از حس‌های شدید و متناقض‌ام.

2010-08-23T10:55:00.001+04:30

این چند روزه خیلی سخت گذشت. داغون و خسته و کلافه‌ام.

2010-08-11T12:29:00.001+04:30

شیراز یه طویله‌ی بزرگه.

2010-07-20T02:17:00.001+04:30

آزاده یک از اون کسایی بود که من یهو دیوونه‌ش شدم. اصلن من یه همچین ×س‌خلی هستم که وقتی ببینم یه آدمی یه کم متفاوته، یهو خیلی جذبش می‌شم و عاشقش می‌شم و کل زندگی‌م تحت تاثیرش قرار می‌گیره. به کلی نسبت به اون آدم کور می‌شم و حتا اگه ببینم که رابطه داره به بی‌راهه می‌ره، به روی خودم نمی‌آرم و مثل آب‌خوردن به خودم دروغ می‌گم. (البته تصمیم گرفتم از روز تولدم که پریروز بود، ‌دیگه این‌جوری نباشم و آدم شم مثلن. می‌بینیم حالا). حالا از بحث دور نشم. با آزاده کلاس دوم دبیرستان دوست شدم. با همه فرق می‌کرد. یه جور رمانتیکی دیوونه بود. یکی از اون رابطه‌هایی بود که هنوز بعد از این همه سال نتوستم بفهمم چی شد که این‌طوری شد. فقط می‌دونم که یهو تموم شد. پاره شد. منفجر شد. یه چیزی تو این مایه‌ها. دیگه نتونستم نگاش کنم. من این‌طوریم که وقتی از یه کسی که برام عزیز بوده واقعن ببُرم، دیگه نمی‌تونم نگاش کنم. نمی‌دونم چرا. چند وقت پیش از یه دوست مشترک آدرس ایمیل‌مو گرفت. هیچ میلی به نزدیک شدن بهش، نداشتم. اون سمج بود. چند باری که چت کردیم، دیدم دیگه برام اون موجود غیرقابل‌تحمل نیست. بزرگ شده‌بود. مثل خودم. دیگه 2 تا تین‌ایجرِ دیوونه‌، ‌با احساساتِ وحشی نبودیم. از سال‌هایی که گذروندیم گفتیم. تو چی‌کار می‌کنی و من چی‌کار می‌کنم. از رابطه‌ها، تجربه‌ها، عاشقی‌ها،‌ از درد و خستگی و ترس و از زندگی حرف زدیم. بعد یه بار گفت: می‌تونم ببینمت؟‌‌‌ دلم می‌خواست بگم نه. می‌ترسیدم ببینمش و نتونم بهش نگاه کنم. گفت اگه دوست‌نداری، کاملن می‌فهمم و درک می‌کنم و راحت باش و این حرفا. نتونستم بگم نه. اینم یه عادت گهه منه که به کسی که 10 سال پیش دوستش داشتم هم سختمه که نه بگم. امروز دیدم‌ش. بعد از 8 سال تونستم نگاش کنم. زیاد نه. ولی همینم خیلی خوب بود. باورم نمی‌شد هیچ‌وقت دیگه بتونم به چشمای این آدم نگاه کنم.

2010-07-18T03:39:00.001+04:30

داشتم فک می‌کردم من این آدمی که الان هستم نمی‌شدم اگه شازده‌کوچولو نبود. شازده کوچولو یه‌جورایی واسه من حکم کتاب مقدس رو داشته و بهای زیادی هم برای دوست‌داشتنش دادم. اون‌قدر همیشه مومنانه سعی کردم به حرفای این پسرک عمل کنم که هیچ‌وقت به این فکر نکردم که اگر اینا تو این دنیا قابل اجرا بود، اگزوپری شخصیت‌شو از یه سیاره‌ی دیگه نمی‌آورد. شازده‌کوچولو خودش انسان نیست، ولی معیار شعور و انسانیت و ارزش آدماست. هرچی بهش شبیه‌تر بشی باید بیشتر مواظب خودت باشی؛ چون شکننده‌تر می‌شی و یه روز به یه جایی می‌رسی که دیگه نمی‌تونی بار این دنیا رو دوشت تحمل کنی. باید از آدمایی که شازده‌کوچولو نیستن دوری کنی وگرنه یه روز به خودت می‌آی و می‌بینی تیکه‌پاره شدی. من اینو خیلی دیر و به بهای خیلی سنگینی یاد گرفتم.

پ.ن: 25 ساله شدم.

2010-07-17T01:00:00.000+04:30

من نمی‌دونم چرا همیشه عتیقه‌ترین آدما رو تو اتاق انتظار دکتر می‌بینم. داشتم با موبایلم گودر می‌کردم و منتظر بودم نوبت‌م بشه. یه خانوم چادری کنارم نشسته‌بود و یه کتاب گذاشته‌بود رو پاش و حسابی توش فرورفته‌بود. یه نگاهی از گوشه چشم به کتابه انداختم. فصل‌های کوچیک‌کوچیک در حدِ یک صفحه یا نصفِ صفحه داشت، به سبک خاطره‌نویسی. یکی‌شو گذرا خوندم که نقل به مزمون‌ش می‌شه این: «در زمان مبارزه با رژیم طاغوت، یک بار جلسه‌ای سری داشتیم و یکی از هم‌رزمان، دوستی را با خودش آورده‌بود. اواسط جلسه، رطیلی وارد لباس این شخص شد و او را نیش زد. ما رطیل را کشتیم ولی آن شخص هم در اثر نیش مرد. بعدن ما فهمیدیم که این آقا ساواکی بوده و برای جاسوسی در کار ما آمده بود. آن رطیل فرستاده‌ی خداوند بود که وظیفه‌داشت ما مبارزان را از شر دشمن حفظ کند و برای انجام این ماموریت جان خود را هم فدا کرد و کشته‌شد.» خودش البته از اینم سبک نوشتاری‌ش مضحک‌تر بود. اسم کتابه هم بود: «سیری در آفاق». خانومه با یه حالت عرفانی‌ای کتابو می‌خوند و خودشو آروم آروم تکون می‌داد که معلوم بود حسابی باورش شده. بعد یه تجربه‌ی دیگه‌ی من در برخورد با این آدما اینه که همیشه وقتی یه دختری با ریخت و قیافه‌ی متفاوت به خودشون می‌بینن، ‌می‌خوان خیلی نایس و مهربون باشن که لابد طرفو تحت‌تاثیر قرار بدن. این خانومه هم با یه حالت مهربونِ ترحم‌آمیزی به من نگاه کرد و گفت: «واسه خودت اومدی دکتر؟» (همه به جز من اون‌جا میانسال یا پیر بودن.)

امروز یه وبلاگ باحالی رو کشف کردم. بخونید و بخندید. یه نگاهی هم به کامنتاش بندازید. «خانواده‌ی باایمان در صراط مستقیم»

2010-07-13T03:29:00.001+04:30

داشتم تو تختم می‌لولیدم و عرق می‌ریختم. با موبایلم گودرو باز کردم. چند تا پست خوندم و دیدم اصلن نمی‌فهمم چی می‌خونم. بغض داشتم ولی نه از اون بغضا که برای گریه‌ست. از اون بغضا که آدم سرش سنگین می‌شه و گلوش درد می‌گیره و گوشاش کیپ می‌شه و نفسش بند میاد، ولی احساس می‌کنه مجرای اشکش هزارساله که خشکه. (گفتم آدم حس می‌کنه، ولی واقعن نمی‌دونم کسی جز من از این دردای باحال می‌گیره یا نه.) رفتم کولرو گذاشتم رو تند. بعد یادم اومد وقتی پیف‌پاف زدم پنجره رو بستم. پنجره رو هم باز کردم که هوا جریان پیدا کنه. باز گرم بود. بلوز و شلوارکم‌و در آوردم و تو تاریکی لباس‌خواب نخی هندی‌مو پیدا کردم و پوشیدم. کی رو گول می‌زنی؟ خودت می‌دونی که این گرما از کجا میاد. می‌دونستم که احتمالن تا 4،5 صبح این حال و روز ادامه داره. پاشدم اومدم این فلک‌زده رو که نیم ساعت هم نشده‌بود خاموشش کرده بودم، دوباره روشن کردم که مثلن بنویسم که اونم نمیاد خداروشکر. راستش دلیلِ این حالم اینه که یه چتِ مهیبی کردم امشب، که اصلن نمی‌تونم هیچی درموردش بنویسم. بعدش فقط احتیاج داشتم با یکی حرف بزنم. چرا وقتی به یکی نیاز داری، اون آدم غیب می‌شه؟ تنها کسایی که می‌تونستم بهشون بگم، الزا و کپل بودن که به هرکدوم اس‌ام‌اس دادم جواب نداد. خب ساعت 2:30 بود البته. به میم اس‌ام‌اس زدم. میم سِیفتی نِت منه. هیچ‌وقتِ هیچ‌وقت منو بی‌جواب نمی‌ذاره. ولی امشب جواب نداد. الف رو هم امتحان کردم. اون که در حالت طبیعی هم هیچ‌وقت نیستش، چه برسه به وقتی که بهش احتیاج داشته‌باشی. نمی‌دونم فایده‌ی نوشتن اینا اینجا چیه. فقط می‌دونم حالم بده و داخلم داره زیر و رو می‌شه و تنهام و نمی‌تونم بخوابم. همین.